Trailmarathon Het Leen 14/02/2015

Soms moet een mens al eens creatief zijn voor een valentijnscadeau…
…je zal wel zien, neem vooral loopschoenen mee 🙂

De voorbije week was het een beetje afzien, de val van de trail des bosses was harder dan gedacht.
Donderdag kon ik nog amper voor mij kijken, een geluk ben ik iemand die altijd vooruit tracht te kijken.

Zaterdagmorgen, een zalig weertje, het is wel bewolkt maar voor deze tijd redelijk warm met een 7°C.
We belanden in Eeklo voor de tweede trail van de Cavalopers.
Van de parking is het nog een 500m wandelen naar de inschrijvingstent, heel veel bekende gezichten.
Veel verbaasde mensen ook, a ja, dat is waar, we stonden ingeschreven onder de naam ‘Suske en Wiske’.
Lies die de korte afstand deed mocht niet weten dat wij hier ook kwamen lopen als verrassing voor haar verjaardag.

Deborah is meer ontspannen als bij een baanmarathon, de tijdslimiet is ook ruim genoeg om zorgeloos te lopen.
Voor mij is het een vraagteken, ik zal snel starten en zien waar ik uit kom, desnoods wandelen we die laatste ronde wel.
Het startschot is heel origineel, een fles Cava openen en ‘plop’ we mogen weg.
Vertrokken voor 4 rondjes door de mooie bossen.

Zoals gepland ben ik veel te snel weg, het is draaien en keren maar de ondergrond ligt er redelijk goed bij.
Geen probleem om met mijn gewone joggingschoenen te lopen.
Toch is de trail redelijk zwaar door sommige zompige stukken die u telkens uit het ritme halen.
Mijn plan is zo snel mogelijk Deborah inhalen en dan met haar desnoods nog een rondje meer lopen.

Maar al na enkele kilometers begint de pijn in de bil en schouder al te zeuren.
Een geluk kan ik een tijdje verhalen wisselen met Dominique Pattyn, straffe verhalen uit Zwitserland doen
de kilometers wat sneller gaan.

Om de 5km is er een bevoorrading met alles op en aan, niets ontbreekt hier.
Ik probeer mijn tempo zo lang mogelijk te houden maar het is doorbijten, de derde ronde val ik stil.
Te lang om te wandelen, ale komaan, hop, terug lopen..
Ik zag Deborah nog steeds niet, ofwel is ze uitgestapt ofwel heeft ze een goed ritme te pakken.

Het was het tweede gelukkig, in de verte zie ik haar lopen, 3km in de vierde ronde.
Het beste is er bij mij af en als we samen komen wandelen we even tot aan de post.
Na de post maken we een bommeltreintje en stomen we traag maar zeker vooruit.

De voorlaatste kilometer zie ik nog andere lopers opduiken en las toch terug een versnelling in.
Na 4u11′ kom ik over de meet, het voelt niet goed genoeg aan om nog een rondje te lopen met Deborah.
Ik moedig haar nog een beetje aan en vol goede moed begint ze aan haar laatste 10km.

Ik ga me snel omkleden en opwarmen, na een uurtje wandel ik in tegenrichting en zie na een tijdje Louis Hufkens komen.
10 minuutjes later komt Deborah aan, de stoom komt uit haar oren, ze hadden de laatste bevoorrading al afgebroken voor
ze langs kwam. Achteraf bleek het om een dom toeval te gaan, de fietser kwam juist voorbij tijdens een plaspauze in de bosjes
en die dacht zo dat Louis de laatste in wedstrijd was.

Ik snel naar de wagen lopen om wat drinken, en Deborah begint aan haar laatste lusje.
Ongelooflijk hoe ze het weer mooi heeft klaar gespeeld, de finish bereikt in 5u48′.
We krijgen bij het inleveren van ons nummer nog een fles cava en voor de vrouwen is er een valentijnsroos.

Blij dat we meegedaan hebben, het was een vlakke trail niet echt zwaar op enkele stukjes na.
Een goede organisatie duidelijk door lopers op de kaart gezet.
Wie hier nog niet gelopen heeft moet hem zeker eens meedoen, met de 4 afstanden van 10 tot 40km is er voor iedereen wat,
en de minitrail voor als 10km nog te veel is.

Marathon nummer 193 is achter de rug, nog 7 :p

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Trail des bosses 45km , een weekend om snel te vergeten.

Ik begrijp de wereld niet meer, we moeten onze kerstverlichting in de kast laten om elektriciteit te sparen…
… in de krant lezen we dat Gent enorm veel bezoekers had op een lichtshow van 5km lang.
Artikels over pesten op school… en diezelfde avond een aflevering van “tegen de sterren op”…
…waar ze onze politieker Maggie De Block ronduit belachelijk maken om haar overgewicht, of mogen ze volwassenen wel pesten?

Als ik op een dag vertrek naar een klein huisje in de bergen, dan zal het om al die redenen zijn.
Om al die frustraties te verwerken toch nog maar eens een trailtje lopen..

Ach er valt niet veel over te vertellen, het gevoel zat nooit echt goed en net voor
de splitsing van 35km of 45km val ik heel hard tegen de bevroren ondergrond.
Zo’n smak dat twee andere lopers even stoppen om te vragen of het wel gaat..
“Jaja, het gaat wel” maar bij het recht staan begint de knie te zwellen en voel ik pijn in de rug.

Voorzichtig verder huppelen o peen harde vol sporen getrokken ondergrond.
Toch kies ik nog voor de 45km en kan het tempo nog redelijk regelmatig houden.
Af en toe ene stukje wandelen, verdorie ik had meer verwacht van deze toch wel makkelijke trail.
4u48′ en een 24ste plaats.

Vandaag vertrokken we naar de LPM in Genk voor de marathon….
De pijn was echter nog niet in orde, heel de rechterkant deed pijn, arm en schouder waren stijf geworden.
Na 3 rondjes en dus 18km wedstrijd stappen we uit. Deborah stopt mee omdat ze bang was dat ik toch
verder ging lopen om te helpen.

Een weekendje om snel te vergeten, nog een maand of twee en dan stap ik er weer eens uit voor… 6 maand … een jaar…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Drentsche AA 31/01/2015 45km …

Vorige week stond de bosmarathon in Aalter op het programma.. omstandigheden lieten ons niet toe om mee te lopen waardoor ik weer eens 2 weken geen meter gelopen heb.
Toch besloot ik om nog eens terug naar de mooie natuur in Friesland te gaan.

Om 05u00′ uit bed om al snel richting Vriezeveen te rijden, de trail is wel niet in Vriezeveen maar hier is een uitverkoop van tegels en ik wou eens een kijkje nemen.
Uiteindelijk stelde het niet veel voor en heb ik spijt dat ik geen uur later vertrokken was.

Onderweg gaat het goed op de baan maar hoe dichter bij de start in Anloo hoe meer sneeuw er ligt, prachtige taferelen.
De witte reigers zijn bijna onzichtbaar voor de onoplettende mens, een natuurliefhebber ziet ze met hopen zitten.
Verder in een wei wel duizenden ganzen, de natuur is hier echt buitengewoon prachtig.

Ik ben goed op tijd en sta op welgeteld 5m van de start. We gaan een trail lopen van 45km, één grote ronde.
De start is om 12u00 en 5 minuten voor de start hoor ik dat er maar twee drankposten zijn, op 9 en 29km…
Mijn plan is om weer snel te starten dus kleed ik me niet te dik, tshirt met lange mouwen en eentje er boven van de Monschau marathon.
De muts en handschoenen blijven thuis en in men rugzakje 1 gelletje, een honingkoek en 1 drinkbus.

Net voor de start eet ik een gelletje, iets dat ik nooit meer ga proberen.
Ik start bij de eerste 3 maar moet me al snel laten zakken tot positie 7, er zit een blok in mijn maag en mijn rug doet al pijn de eerste kilometers.
Op een stukje ging ik even op de beton lopen maar dat bleken ijsplaten te zijn waar ik lekker diep in zakte, nat tot aan de knie en koud dat het geen naam heeft.
Het is zalig lopen in de harde sneeuw, maar het gevoel zit enorm slecht, misschien de weinige slaap van de laatste weken dat begint door te wegen.
Ik loop nog steeds 7de positie en net voor de eerste post moeten we weer door het koude water.

runforest

brrrr… aan de post neem ik tijd om toch wel vier bekertjes te drinken. Mijn eigen drankbus is nog vol.
Een paar slimme jongens waren rond de plas gelopen, eentje liep naar de bevoorrading maar de anderen liepen rechtdoor voorbij de post.
Iets later haal ik deze jongens terug in en loop dus terug in 7de positie.
Voor mij lopen er jongens overal verkeerd, ik begrijp het niet goed want de pijltjes zijn echt wel super en mislopen kon bijna niet.

Man man man, ik ben al stikkapot, na een lang stuk door een wei en bos waar we met ons voeten wegzakken tot ver boven de enkels zie ik het niet meer zitten.
Mijn energie is helemaal op en het bordje van de 20 is nog niet in zicht.
Een geluk zei Elsie me voor de start dat ik beter mijn schoenen wat strakker aan deed want anders was ik ze wel 10 keer kwijt gespeeld.
Het is strompelen maar niemand komt dichter dus is mijn tempo nog wel ok.

Het is hier prachtig mooi, maar veel genieten kan ik niet meer, het is afzien zoals ik het nog nooit voelde.
Er volgt een stuk mul zand van enkele kilometers lang, hier gaat weer 2 man me voor, aanklampen lukt niet, ik probeer te doseren wat nog kan.
Post 2 op 29km duurt eeuwen, van de tijd heb ik geen flauw benul want ik loop nooit met de tijd.
Als ik vraag hoeveelste ik ben zeggen ze 18de…. ok, er hebben er dus een heel deel een kortere weg genomen.

De moed zakt nog dieper in mijn schoenen die als een natte spons rond mijn voeten zitten.
Ik strompel verder en de kilometers duren echt heel lang, de ene moeilijke passage na de andere volgt.
Wat is dit loodzwaar zeg.. na km 35 moet ik steeds wat wandelen maar mijn kledij is voorzien op snel lopen..
..ik krijg het zo koud dat lopen de enige optie is.
Er komen wat lopers me voorbij alsof ik stil sta, ik raap de laatste energie bijeen en probeer terug wat tempo te gaan.

Km 40 duurt ook weer eeuwen en plots zie ik die lopers die me voorbij stormden me weer voorbij gaan, ikzelf ben nog steeds nergens verkeerd gegaan,
niet korter en niet langer gelopen, ik ben er van overtuigd dat er heel veel te kort gelopen hebben en denk zelf te weten waar.
Km 30 moesten we rechts een hoge heuvel op en een lus maken en als ik terug naar beneden liep zag ik een loper daar gewoon rechtdoor lopen.

Na 45km kom ik volledig leeg over de meet gestrompeld, geen 5km hadden er nog bij gekund, zo afzien.
Moest ik een kat zijn dan was ik nu drie levens kwijt..
4u33′ en een 15de plaats, nog steeds een goed resultaat maar met goede benen,rug en maag had hier zoveel meer in gezeten.
Prachtige organisatie alweer, 2 bevoorradingen voor 45km is misschien net iets te weinig maar die
22€ is snel vergeten als je ziet hoe een prachtige natuur je hier krijgt om door te reizen.

Geen enkel papiertje op de grond zien liggen !
De weg terug was lang en saai, als we samen lopen is het toch net iets gezelliger.
en nu… misschien best toch wat gaan trainen voor ik nog zo’n afstanden loop…

Keep on running.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

cartoon

10929223_10152687618733063_4488721537117638225_o

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Runforestrun 10-01-2015

Zaterdag 10-11-2015 , om het jaar goed te beginnen zullen we al weer eens een loopje uitkiezen.
Vorige week belde ik Gust De Keyser op om te vragen of hij zin had om eens wat verder te rijden voor een loopje.

Gust zag het wel zitten en zo stonden wa zaterdag om 06u30′ klaar aan de fabriek van den Duvel om samen op te rijden naar Appelscha.. euh, waar ? Appelscha ligt ergens ver weg in Nederland, een dorpje ergens in Friesland en vlak daartegen het Drent Friese Wold waar we dwars door gaan lopen.

Tijdens de week kregen we nog te horen dat de trail misschien niet zou doorgaan door de hevige stormen,
ik mail de organisatie om te smeken om het evenement door te laten gaan, ze gingen er alles voor doen maar wouden toch ook wat veiligheid inlassen wat te begrijpen valt.

Tijdens onze rit van 3u30′ hebben Gust en ik weer zoveel bij te praten dat we enkel uit ons gesprek te halen zijn door soms plotselinge heel harde windvlagen.
Het is 11°C maar tijdens een plaspauze onderweg voelt het veel kouder aan.

Om 09u30′ zijn we ter plaatse en worden met open armen ontvangen, 2 legertenten dienen als omkleedzone en startplaats.
Ik doe mijn korte broek aan en steek niets in mijn rugzak, een bidon in de hand zou wel voldoende zijn voor een trail van 43,6km met twee bevoorradingen.

Even voor de start wensen Gust en ik elkaar succes, Gust had in de mot dat ik wat sneller ging lopen dan anders.
Om 10u30′ roepen ze dat we mogen starten, het was een zware week voor mij en ik schiet weg om het allemaal wat van me af te lopen, achter mij hoor ik roepen “amai, die schiet weg als een speer”.
300m verder draaien we het bos in en na 5 minuten zie ik al niemand meer achter mij.

Dit is er wat over, even gas terug nemen en de tweede komt me al snel voorbij gevlogen.
Er staat enorm veel wind en als de wind op kop staat is het soms tegen 8km/u beuken.
Iets later komt de volgende me voorbij en na 5km loop ik in vierde positie.

Het landschap is hier buitengewoon prachtig, ik loop met gewone joggingschoenen, het slijk is hier anders dan bij ons en makkelijk te doen met gewone schoenen.
43,6km lang gaan we nu eens geen enkel huis tegenkomen, het ene mooie tafereel na het andere.

Ondertussen is mijn regenvestje uit gegaan, het is veel te warm maar soms ook weer te koud, grrr, moeilijk kleden zo.
Het gevoel zit wel goed maar toch is mijn snelheid voor mij nog te hoog, ik mag niet vergeten dat ik weer twee weken niet gelopen heb.

In de verte loopt nummer 3, gelukkige keek ik even naast mij en zag daar rode lintjes hangen, even heel hard roepen en gelukkig kon hij me nog horen en moest zo niet teveel verloren lopen.
Daarna spreken we nog wat samen maar zijn snelheid ligt te hoog voor mij en ik laat verstandig lopen.
Voor ons een fietser die overal nog lintjes bij hangt waar ze door de wind zijn weggeblazen.

Eerste bevoorrading, alles in orde, even mijn drinkbus laten vullen met water, een beetje eten en snel verder wat nummer 5 loopt vlak achter mij.
trail
Mijn snelheid valt nog wel goed mee maar het is toch regelmatig achter mij kijken om de voorsprong in te schatten.

Plots een heel harde windvlaag, vlak naast me valt een hoge spar om, heel indrukwekkend als zo een boom omvalt vlak naast u, toch opletten voor meer vallende bomen.
Het parcours blijft prachtig maar is zeker niet minder zwaar geworden, we moeten soms door blubber waar ze met grote machines door gereden hebben.
Ook de wind en regen vraagt op sommige stukken veel van ons krachten.

Over krachten gesproken, ik heb niets mee om te eten en de volgende post rond km31 komt niets te vroeg.
Nog steeds in vierde positie maar ik voel een enorme dip aankomen.
Voor mij twee schapen die wegrennen, ze kiezen toevallig steeds dezelfde weg als ik en blijven zo 500m voor me lopen.

Vanaf nu is het proberen om tempo wat te onderhouden, elke 5km staat een bordje en deze keer blijft het echt lang weg , de dip is er zoals voorspeld.
Even nog wat vertragen en alles onder controle houden.
Na ergens km 38 komt de derde me plots weer voorbij, hij is nog eens verkeerd gelopen en loopt ook deze keer snel van me weg.

Dan moeten we door duinen, prachtig, omhoog omlaag door het mulle zand, het lijkt hier wel een andere planeet.
Na de duinen probeer ik terug wat te versnellen maar had dit niet mogen doen, er schiet een reuzekramp in mijn been… shit, niet nu, ik moet nog 3km..
Alles uit mijn drinkbus halen en voorzichtig dribbelen, het lukt en net onder de kramp geraak ik nog vooruit, het waren verdorie 3 lange kilometers maar we zijn er geraakt.

De vierde plaats is binnen in een tijd van rond de 3u54′ strompel ik zeer tevreden over de meet.
Gust komt iets na 05u binnen en is ook super tevreden van deze mooie uitdaging.
We bedanken de organisatie en maken ons klaar voor de lange reis terug naar huis.

Een super geslaagde organisatie, een trail die zwaar is vooral door de weersomstandigheden.
Prachtige natuur en allemaal vriendelijke mensen, we hebben echt geen huis gezien onderweg.
Nummer 1 is binnen van dit jaar, en zondag wouden we de 42km in Olne gaan lopen maar ik was me vergeten inschrijven.. de volgende dubbeldekker zal dus nog wat moeten wachten.

Never give up en hop naar de volgende.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nog even geduld

Het was even twijfelen of ik nog verder ging met deze blog, na een belachelijke reactie van een andere loper
die het even met mij ging uitvechten op de eerstvolgende loop…
…bij deze een goede raad, lees mijn artikels gewoon niet dan moet ge der u niet in frustreren en laat me verder gewoon gerust,
dat is het beste voor iedereen denk ik.
Ik heb de persoon in kwestie opgebeld om het uit te praten op één of andere manier en ga er verder geen woorden meer aan vuil maken.

Als er nog mensen zijn die me niet moeten hebben, geen probleem, verdoe uw tijd dan niet met mijn artikels te lezen.

Als ik maanden niet schreef kreeg ik reacties van enkele mensen dat ze zoveel hadden aan mijn schrijven,
deze mensen zitten in mijn hart en voor hun en mezelf doe ik het en al wie het graag leest.
Dus ga ik verder tot zolang ik er zin in heb!

Twee looploze weken zijn voorbij gegaan, het slechte weer in combinatie met veel privé-werk hield me binnen.
Vandaag kwam daar terug verandering in, en hoe… een verslag volgt morgenavond.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

De langste nachtloop in Santpoort-Noord

De hele week voelen mijn benen toch wel wat ze gedaan hebben vorig weekend.
Die dubbel was een goed idee maar zo snel was niet zo’n goed idee.
Vrijdagavond zoek ik het startadres op van ‘de langste nachtloop (24u)’ en
grabbel ik wat kledij in een doos.

Het is een heel eind rijden dus zaterdagmorgen om 7u15′ gaat de wekker.
Ik heb Deborah ook ingeschreven maar ze mag van mij stoppen wanneer ze wil,
zo heb ik ook een excuus om te stoppen.
Ok, geen goede ingesteldheid voor een 24uur maar het is dan ook helemaal geen ambitie om die uit te lopen.
Een ultra is ok voor mij, een goede 24u komt er later nog wel is.
Toch zegt mijn hoofdje dat ik bij goede benen wel wil proberen.

We komen goed op tijd aan en vinden weer veel bekenden ter plaatse.
Om 12u is de start en we moeten rondjes draaien op de atletiekbaan,
om de 2u draaien van richting.
Er staat enorm veel wind maar met mijn fietsvest aan voel ik er niet veel van,
een dun t-shirt er onder is genoeg om me al snel nat in het zweet te lopen.

Deborah is zeer snel gestart naar mijn mening maar ze loopt zoals gewoonlijk enorm egaal.
Dat zie je vooral na een uur of vier, haar tempo blijft hetzelfde terwijl andere lopers
al sporen van vertraging krijgen en al wat langer aan drankpost of scorebord blijven hangen.

Op de buitenbaan ‘loopt’ een levende legende, Horst Preisler die al gigantisch veel
marathons en ultras liep.
Hij zou na 24uur iets boven de 90km uitkomen ondanks dat hij vooruit gaat als een Jeep met 4 lekke banden en een geplooide krukas.

Beter even bij mezelf kijken, het loopt wel goed maar mijn hoofdje heeft er niet zo veel zin in.
Ook mijn fietsvest is een heel slecht idee, veel te warm.
Deborah gaat ook goed maar ze is vorige week zo ziek geweest dat ze ook beter niet teveel doet.
Allemaal uitvluchten om te zeggen dat we na de marathon gaan stoppen.
Alé, we zullen zes uur lopen… of wacht, nog even en we hebben 50km… hadden we zo voort gedaan zou die 24uur ook wel voorbij gaan maar na 51km zijn we toch maar vertrokken.

Ik heb er 55km opzitten en het leuke is dat mijn benen nu weer goed voelen en ik een volgend gek doel mag maken.
Proficiat aan al de deelnemers waar het hoofdje bleef werken, want daar gaat het toch het meeste om.
Never give up !!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie