Sean Kelly Classic 130km 4/08/2012

Sean Kelly Classic 4/08/2012

Jaja, mijn eerste toertochtje is er al eentje van formaat, benieuwd wat dit gaat geven na eergisteren die ‘Route des Legendes’

Om 05u00′ gaat die verdomde wekker, voor mij nog midden in de nacht.
En het is van moeten want heb met Wouter Mat afgesproken om de tocht samen te rijden.
Na wat gemopper rijden we toch richting Vielsalm.
Onderweg krijg ik nog een super motiverende sms van Dee van de fitness fitality in Londerzeel, super, dat geeft me moed, die mensen steunen me ook heel hard met mijn uitdaging.

De start is boven aan de Baraque Fraiture. We zetten onze wagen op een paar honderd meter van de start en zijn niets te vroeg want 5 minuten later staat er een file aan de afrit.

Alles nog even nakijken, vaseline op mijn achterste, eten en drinken mee en weg zijn we.
We gaan voor de tocht van 130km.
Het is nog wat frisjes maar gelukkig komt snel de zon piepen.
De eerste 10km gaan heel snel omdat het bijna altijd dalen is, maar al gauw mogen we de eerste klim beginnen.

De benen voelen toch nog wat van eergisteren maar dat zal niet meer dan normaal zijn.
Een geluk dat mijn fiets ondertussen goed afgesteld staat want heb toch al snel het kleinste verzetje nodig.
Zo is het wel veel minder moeite doen om boven te geraken.
Ik probeer me van in begin al in te houden en een eigen tempo te vinden,
maar de verleiding is zo groot om af en toe in een groepje mee te gaan.

De eerste bevoorrading slagen we over, veel te veel volk en we hebben meer dan genoeg bij ons tot de tweede.
We krijgen heel wat hellingen voor ons wielen maar op karakter lukt het telkens weer om in het zadel naar boven te klimmen.
Het valt me zelfs op dat ik bij de betere middelmaat hoor, regelmatig gaan we een renner voorbij en sommige stappen zelfs….

Wouter is stukken beter dan ik en moet bergop wel eens wachten, maar ik forceer niets en ga mijn eigen tempo naar boven.
Ik had al eens een dipje maar kwam het snel weer te boven.
Op een km of 15 van La Redoute vlamt er een groep ons voorbij, tja, en daar komt het boven… het zou niet mogen maar we peppen ons op en roepen “komaan, we pakken ze, komaan”.

Het is leuk om zo in een groepje te rijden maar volgens mij gaan we met 43km/u toch iets te snel voor mijn conditie. Tegen beter weten in volgen we tot aan de tweede bevoorrading.
Hier steken we gewoon eten in ons zakken en vullen de bidons.
Het was weeral een reuzetip om dit te doen, de Redoute volgde net na de bevoorrading en met al dat eten in ons maag zou het niet goed komen.

Alé vooruit, de tweede keer La Redoute op 2 dagen, ik vergeet blijkbaar snel…
…zat zo vrolijk te stampen en zei tegen de man naast mij dat het al veel minder zwaar was dan de eerste keer. “aja, het zwaarste stuk is hier niet maar 500m verder”, wist hij me te zeggen.
Ok, dan zwijg ik nog even.
Maar ook dat zwaarste stuk waar veelgoed geoefende renners op stuk gingen, zwalpend van links naar rechts alsof ze dronken rijden.. daar blijf ik mooi rechtdoor fietsen in het zadel.

Net op het einde is het voor mij ook heel even echt lastig, dat is dan weer een voordeel van die beklimming al eens gedaan te hebben.
En wijle verder. Na 100km schiet er een kramp in Wouter zijn kuit en we nemen een korte pauze, ik profiteer er van om wat te eten en mijn schoenen even uit te doen.

Daarna is het toch al wat moeilijker, de beklimmingen zijn wat lastiger en we besluiten om een cola te drinken op een terrasje, het is zonnig en het kwik staat op 25°C, maar in de verte zien we donkere wolken en gaan dan maar snel weer op pad.
Aw, wat is het lastig om terug op gang te komen zeg, weer eigen tempo naar boven.

Derde bevoorrading aan km 115 ongeveer, heel veel drinken deze keer want ik begin weer enorm te zweten.
Dan was er een ideaal groepje, mannen in blauw met WT opschrift.
Soms kan je beter een renner niet te dicht volgen of binnen de 10 minuten lig je er,
bij dit groepje reed iedereen mooi op een paar cm van elkaar en een heel egaal tempo van 19km/u bergop. Het was een klim van een km of 5, bedankt mannen.

De laatste kilometers die volgden waren nog vrij lastig omhoog maar door mijn eigen tempo te vinden ging het allemaal nog vlot tegenover veel anderen.

Na 134km zit de tocht er op, 5u22 en een gemiddelde van 24,91km/u.
Iets van een 2600 hoogtemeters ?
Bedankt Wouter, het was een prachtige tocht samen.

Wat heb ik geleerd vandaag?
– Bergop van in begin nog iets kleiner schakelen.
– Geen groepjes volgen die net iets te snel gaan.
– In de afdalingen mij niet leeg rijden en recupereren EN, toch wel iets voorzichtiger soms.
– Dat ik tot veel in staat ben verdorie na een week, zou er geen prijs zijn voor de deelnemer die nog maar het minste kilometers in zijn benen heeft ?

Voldaan, enorm voldaan, de benen voelen goed. Maar die Criq gaat echt nog stukken zwaarder zijn, daar ben ik me van bewust.
Nu terug rust inlassen en dan op naar de volgende training.

De beklimmingen die we deden :

Côte de Jevigne
Côte de Lierneux
Côte de Goronne
Côte de Rencheux
Côte d’Ennal
Côte de Wanne
Côte de Brume
Côte de Habiemont
Côte de La Redoute
Côte de Chambralles
Côte de Ferrières
Côte de Grandmenil
Côte d’Odeigne

En uiteraard waren die kilometers daartussen ook helemaal niet plat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Sean Kelly Classic 130km 4/08/2012

  1. Els Van der Kaa zegt:

    Chapeau met je prestatie, met inderdaad zo weinig trainingskilometers in de benen belooft dit voor de toekomst !

  2. cremke zegt:

    Mooi lijstje om post mee af te sluiten. En die er tussenin, ja als ik loop vind ik da meestal al te lastig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s