29/01

 
Weer eens druk heen en weer lopen op werk, ik ben moe maar toch verplicht ik mijn eigen om te lopen.
Snel thuis andere kleren aan en naar Dworp. Om 10voor 19u beslis ik om al wat op te warmen maar nog geen tien meter verder zit er op mijn pad naast de kerk een vos.
Het dier kijkt recht voor zich met zijn oren naar voren gericht, hij hoort niet dat ik dichter kom.
Ik nader tot op een goede meter en hij verschiet even als we naast elkaar staan, even een beetje zacht praten en de vos voelt direkt dat hij rustig mag blijven.
Ik zet me op de grond en hij kijkt me aan, een sluwe blik. Zijn mooie zwarte fijne pootjes steken mooi af op zijn rosse vacht.
Wat een mooi dier zeg, hij voelt hem op zijn gemak want begint zich gewoon te wassen. Ik probeer hem nog dichter te krijgen met veel geduld om hem te kunnen aanraken. Maar de clubgenoten komen nietsvermoedend aanglopen en het dier vlucht in de struiken. Mooi mooi, ik hou van dieren en zeker wilde dieren, je kan er zo’n speciale band mee hebben als je rust uitstraalt. En nu lopen, de groep is al vertrokken en ik zie plots dat mijn autosleutel verdwenen is, oeps.
Giel en Diane komen kijken wat er aan de hand is en zoeken mee overal in het gras, onbegonnen werk, Pie zet zijn lichten op en we zoeken verder.
Misschien liggen ze wel in de auto? Even naar de Flup Vandenbrande, de beste fietsenzaak die er bestaat. Even de straat over en we zijn er al, Flup geeft me direkt al het nodige materiaal om in te breken, na een van zijn mooie fietsspaken naar de botten te helpen lukt het me om de deur open te krijgen.
Maar ook hier geen sleutel, miljaar, terug zoeken dan maar. Flup heeft natuurlijk ook een zaklamp en na een paar minuten heb ik beet, yes gevonden.
Bedankt Flup, bedankt Giel en Diane om te wachten op mij of het werd alleen lopen vandaag.
Ale, we zijn der mee weg, de benen zijn weeral niet wat ze moeten zijn, ook geen wonder, eerst moet die vermoeidhaid er uit.
Voor Giel gaat het allemaal veel te traag, zijn jeugdige benen willen tempo en dit slakkengangetje zegt hem maar weinig waardoor hij na ene paar kilometer terug draait met Luc. Wij lopen rustig verder, de ademhaling zit terug zoals het moet, de conditie is er wel. Maar telkens terug die zeurende pijn, de lies en de rug.
Het draait weer vierkant maar ik maak er mij geen zorgen meer over, tzal wel terug beteren als het moet.
Het is iets kouder maar zeer aangenaam om te lopen, we genieten van de natuur en zonder het te beseffen staat er 1u06′ op onze klok.
Nog even praten aan de kerk, ik zeg iedereen dag en besluit nog een toertje verder te lopen alleen.
Een klein beetje tempo opdrijven, niet klagen want het loopt toch al iets beter dan enkele dagen geleden. Dan even de bruineput op wagen, bergop moet ik de eerste maanden proberen te vermijden want dan is de pijn het ergste. Pijn, wat zeg ik nu, iemand verliezen die je nauw aan het hart ligt, dat doet pijn.
We lopen er ons wel door op één of ander manier…  Terug aan de kerk, vandaag 1u48′ en da begint er toch al terug een beetje op te trekken.
Nog even kijken of vriend de vos nog ergens zit, nee, die is al thuis aan het vertellen wat een tamme mens hij vandaag tegen kwam 🙂
 
 
Vrienden, geniet van de dagen, ze zijn snel om.
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s