27/01

 
Hello,
 
De zoveelste nacht niet goed geslapen, hoe lang nog? Ik neem alvast een stevig ontbijt, vokorenbrood en veel fruit.
Een liter melk en een paar glazen water. Ik voel me nog altijd niet lekker maar heb mijn eigen gedwongen om vandaag toch te gaan lopen.
Schoenen aan en weg, al van de eerste stappen begint de miserie terug. De ademhaling klopt van geen kanten, na 500m al zweten ??
De benen voelen weer loodzwaar aan, ok, 5kilo aangekomen maar dat doe ik elke winter en dan voel ik me e rniet slechter bij.
Nara het park en na 1 rondje ziet het er alweer slecht uit, de scheenbenen doen pijn en ik raak amper vooruit. Toch niet terug na één rondje naar huis…
Ik loop eens naar de andere kant van het park en ga de brug over, elke helling is zo hard maar ik zal vandaag er terug het gevoel proberen inkrijgen.
Kleine wegjes leiden me naar de industriezone van…misschien st.agatha.berchem…één rondje in de industriezone, ik ben het beu zo mijn eigen te moeten voortsleuren.
Ik loop gewoon het veld in richting spoorweg, in een drassige wei voel ik me alweer een stuk beter, de natuur, niemand om me heen.
ik vergeet alles en geniet van al wat groeit. Juist voor de spoorweg loopt een beek waar niet over te springen valt.
Een paar honderd meter verder groeit een boom midden in de beek en langst de takken kruip ik erover, een goed gevoel eens terug in de bomen kruipen.
Een klein baantje loopt vlak langst de spoorweg en er komt natuurlijk juist een trein aan. Man wat zoeft dat zo juist naast u, de schrik zat er wel wat in dat die trein een steen zou wegslingeren, dat zou hard aankomen. Een beetje verderop over de spoorweg en het bos in, dit is het uiteinde van het laarbeekbos.
Ik blijf op de buitenkant lopen en zie in de verte een padje in de velden lopen, het is er goed modderig maar ik waag het erop.
Een tunnel brengt me onder de autostrade en aan de andere kant is het precies de boerenbuiten. Overal velden en aardewegjes.
Het is springen en schuiven op de glibberige ondergrond. De benen voelen nu al een stuk beter.
De weg brengt me terug richting autostrade en op een moment loop ik er juist naast op nog geen 20m van de autos, boven op de zijkant van de weg.
Verder is er terug een tunnel, weer vol modder en overal stukken beton die van de brug gekomen zijn, ooit stort die brug hier wel in. Hopen dat er dan juist geen auto’s over rijden.
Ik zit ongeveer op een kilometer van de afrit van Jette en ben aan het lopen op de stukken waar de motorrijders van de heuvels afrijden. Het is enorm glad en met heel veel moeite klouter ik naar boven, het is trekken aan takken om op sommige stukken te geraken, oei, dit was geen tak maar een baraamstruik, even de doorns uit mijn hand en terug verder. Ik spring uit de struiken en ben nu echt aan de afrit van Jette, de modder wat van de schoenen kloppen.
Aan het kruispunt in de verte staat een stand van coca cola, ze staan daar met van die zwarte blikjes, iets met Zero dacht ik.
Ideaal, nog een gratis bevoorrading, ik houd halt, ze openen een blikje voor me en een vrouw aarzelt niet om een foto te nemen. Straks is kijken op hun site..wie weet..
Ik bedank en voel me ineens terug kiplekker, het genieten is er terug en ik moet me niet al te veel zorgen maken over mijn dipje.
De volgende dagen zal het ook wel terug beter gaan. Zo zie je aar vrienden, nooit d emoed laten zakken, alles komt altijd terug in orde.
 
Keep on running. En nu gaan we naar het wk veldcross kijken.
 
Oja, misschien toch nog de tijd zeggen, 1u03′ gelopen, niet super maar toch beter dan een kwartiertje he.
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s