20/01 wat een dag

Hello Friends met een hoofdletter,

 

Gisteren zoals gewoonlijk weer aan een mooi uur gaan slapen, ik durf het al niet meer typen.

Vanmorgen loopt de wekker af om 07u00, het is vergadering van onze club om 11u00.

Maar daarvoor sta ik niet op vandaag, nee hoor, deze keer zal ik er niet bij zijn op de vergadering, er staat iets veel anders op de planning. Lopen hoor ik iemand denken, juist ja, hoe kon je het raden.

Na de LPM marathon van verleden week moest ik normaal drie weken wachten voor de volgende marathon, toch wel redelijk lang voor iemand die dit jaar veel, heel veel, marathons wil lopen.

Ik hou jullie niet langer in spanning, Le trefle a 4 feuilles. Het klavertje vier.

Dit is een unieke marathon die zeker niet mag ontbreken op mijn lijstje en daarom hakte ik de moeilijke knoop door en koos voor het lopen. Kosten : 7€ , er worden 4 lussen gelopen, lus 1 is 12km, lus 2 is 11km, lus3 is 10km en lus4 is 9km. Bij het beeindigen van elke lus kiest de loper of hij nog verder gaat of stopt. Mijn doel, 4 lussen.

De GPS zal me tot in Olne brengen waar ik het dan eens zal moeten vragen want een exact adres ontbreekt me. Er staat redelijk wat wind vandaag en het is grijs bewolkt, af en toe een motregenbuitje en de temperatuur is weer eens abnormaal hoog. ( 10° C ).

Olne is enorm klein of was er veel geluk mee gemoeid maar al gauw sta ik aan het vertrekpunt, een chalet.

Vanmorgen stond op het ontbijt, een banaan, 4 boterhammen met muizestrontjes en een appel, dat leek me voldoende om een marathon te lopen :p

Nog even een boom opzoeken want de file voor de wc is erger dan op de Ring in Brussel op een maandagmorgen. Om een rustig plaatsje te vinden is het al meer dan een kilometer lopen en een geluk want na 15’ lopen sta ik nat in het zweet, snel terug naar de auto om mijn onderlijfje uit te spelen. De eerste kilometers zitten er al op en het moet nog beginnen.

Op de weg naar de start komen we weer bekenden tegen Willem Mutze, Luc De Jaeger en ik zijn zowat de drie musketiers geworden die je overal kan tegenkomen.

Ook Giovanni een loper van NAC is er weer bij maar dan voor 2 lusjes.

We zijn weg, succes iedereen. De eerste kilometers dienen om een beetje wakker te worden en te beseffen dat er weer 42km moet gelopen worden. Het landschap is hier weer prachtig.

Al gauw beginnen de babbeltjes, met nr385 wie het ook mag zijn, toffe kerel. Dan een babbel met de man van Chris Foster, een ultraloopster die getraind word door Marc Papanikitas.

We wisselen onze mooie ervaringen en ik vertel ook hoe in 2007 mijn eerste 100km in het 100 liep door een blessure (mooie woordspeling).  Het is weer eens genieten vandaag, de wegen worden alsmaar smaller en vuiler. Sommige mensen zouden dit geen wegen noemen en gelijk hebben ze. Door de modder zoeken we telkens de best beloopbare stukjes.

Een afdaling door een veld, allemaal modder en van die goede zware kleigrond. Mijn schoenen worden elke stap een beetje zwaarder en het lijkt wel of we met klompen lopen.

Het is heerlijk om daarna door de plassen te springen (zogezegd om de schoenen weer proper te maken).

Mijn eerste toer is binnen 1u16 ongeveer. Mijn doel is onder de 4uur te lopen en nu ben ik daar nog redelijk gerust in. De tweede toer, elke bevoorrading (1 per ronde) neem ik voldoende tijd om te drinken.. We krijgen water dat ze uit plastieken vaten scheppen, hehe, ocharme de mensen met een zwakke maag.

Al heel de week was het een beetje sukkelen met de rug en na 16km begint het weer serieus te steken. De conditie is super en de benen willen wel, in het hoofd zit alles zoals het moet maar nu begint de pijn. Elke berg is een marteling en elke afdaling ook, en geloof me, het is nergens vlak.

Toch blijven genieten van het landschap want het is hier heel heel mooi. Ik haal Flup Vandenbrande  in die me verteld dat hij helemaal stuk zit, ik roep hem succes toe en zwijg over mijn martelweg. De meeste mensen denken dat ik heel fris zit, volgens mij lukt het me goed om te verstoppen hoe het soms afzien is.  Blijven lachen en doorgaan.

De tweede ronde zit er ook weer op 2u06 of zoiets, enorme zware stukken, lopen door riviertjes, door velden..noem maar op. De derde ronde begint goed, een klim van meer dan een kilometer, men had me al gewaarschuwd dat de derde de zwaarste zou zijn. De pijn is onverdraagzaam maar ook weer niet want anders zou ik niet lopen. Op en af, het blijft maar duren.. Ik ben leeg, geen energie meer, onderweg alleen enkele glaasjes water en niets om te eten.. maar ik loop, niet klagen Polleke, geniet maar van alles want het is zo weer voorbij.

Zwaar maar we komen er door, ondertussen is het ook beginnen regenen, de lijken beginnen te vallen en stilaan voel ik me ook een beetje lijk aan het worden. Het speelt door men hoofd om te stoppen, die vierde lus is nog 9km en al zo kapot zitten. Een geluk dat mijn karakter sterker is dan de gedachten in men hoofd en geen haar dat er op staat denkt aan stoppen (ook al zijn ze heel kort). Derde ronde exact 3 uur, onder de vier uur moet toch nog lukken.

We zijn tot hier gekomen om een marathon te lopen en zullen een marathon lopen, al is het kruipen. De kilometers zijn lang, heel lang, we lopen door een groot veld, de ondergrond s nog altijd slijk en telkens dwarste we de sporen van een tractor die op het veld gewerkt heeft.

Het is hard in deze fase van de wedstrijd, telkens in die sporen wegschuiven en terug optrekken. Eigenlijk is het hier een veldcross van 42km.

In de verte zie ik Luc lopen die blijkbaar snel gestart was, ik probeer het gat te dichten van zo’n 200m maar Luc loopt bij iemand die er nog een goed tempo op nahoud.

Alles op alles nu, de pijn verbijten en snelheid maken, stilletjes kom ik dichter, meter per meter. Het duurt en het duurt maar ik tel telkens minder seconden tussen ons.

Bij bergop nog eens extra geven en ik sluit aan met zo’n zucht dat de twee mannen direkt omkijken. Het tempo is hoog en slim als ik ben ga ik vooraan lopen en zet er nog wat meer de pees op, Luc en de andere loper moeten lossen, ik neem enkele meters en dan komt er een drankpost ( op een 4km van het einde ). Ik stop zoals bij elke post en de twee mannen lopen me zo voorbij. Bij het vertrekken hebben ze al terug een 300m voorsprong en ik kan er niet meer bij. Mijn vat is nu helemaal leeg, nooit ging ik zo diep, al mijn krachten zijn verdwenen, ik fladder van links naar rechts en mijn benen weten amper nog welk eerst naar voor moet.

Dit is afzien, echt afzien. Hier kloppen ze me met drie hamers tegelijk, bergop een beetje stappen, terug op gang trekken, alles verkrampt maar ik moet onder mijn 4uur. In de verte heb ik een herkenningspunt, vanaf daar is het maar een 400m, mijn klok zegt 3u52’, het moet lukken. De laatste koolhydraten zaten ergens verstopt en ik spreek ze aan, komaan.

De martelweg is voorbij, de laatste 300m gaan weer goed en ik kom aan in 3u57’ dacht ik.

Luc wacht me op en is verbaasd dat die klop kwam, ik zag er immers zo goed uit, mja, een beetje bluf…

We hebben afgezien maar het was de moeite waard, hier kom ik terug maar dan in beter toestand. Dringend tijd om eens de rug te laten nakijken wat er nu eigenlijk juist kan aan gedaan worden. Maar nu, snel naar huis om het einde van de cross nog te kunnen volgen op tv.

Beste vrienden, keep on running, geniet van elke pas ook al doet het soms pijn J

De volgende is binnen twee weken, als ik mijn eigen nog mag geloven. De tweede marathon van 2008 is alvast binnen en dat nemen ze mij niet meer af.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s