In Amersfoort organiseren ze een marathon in een loods !!! 172 rondjes moeten we doen om aan de marathonafstand te komen.
Enkele dagen geleden mailde ik met de vraag of er nog een plaatsje vrij was en al snel kreeg ik bevestiging.

Om 17uur is de start, er zijn maar 25 deelnemers toegelaten maar het zijn wel toppers (bescheiden).
Twee die er nog een kopje bovenuit steken, Marc Papanikitas en Dave Boone.
De sfeer zit er hier goed in maar toch twijfel ik aan het leuke van zoveel rondjes..

De rondjes worden geteld met een chip in startnummer, we moeten langst de teller een stukje rechtdoor.
Dan naar links door … een deur !!! … een korte bocht voorbij de bevoorrading en dan terug een bocht naar de tellers.

Voor de start krijgen we nog te horen dat we de vloer niet nat mogen maken omdat het dan veel te glad zou worden, proberen niet zweten dus !
En we zijn vertrokken, ik zoek een maatje om mee te lopen en Rose-Minke is de gelukkige
Het is mijn oplossing om mentaal door die 172 rondjes te geraken.

Rondje 1 ging goed, rondje 2 ook, rondje 3 ook, rondje 4 een seconde trager, rondje 5 terug wat sneller… nee we gaan hier niet elk rondje beschrijven.
Ik zorg zo goed mogelijk voor Minke dat ze rond de 4 uur zou kunnen eindigen.
1 keer krijgen we het voor elkaar om met twee samen door die smalle deur te gaan…
…zelfs Henk Geilen kon er met moeite op zijn eentje door (sorry Henk).

Het publiek is leuk, veel mensen die ons aanmoedigen, de muziek die ze spelen is ook dik in orde.
Af en toe halen we eens een grap uit met de meisjes die de bevoorrading doen, ze hebben dat trouwens uitstekend gedaan.
De rondjes vliegen voorbij net als Marc en Dave, wat een tempo die mannen.

Als Marc het moeilijk krijgt probeer ik hem even te hazen zover ik kan, na enkele rondjes is het dan naar adem snakken en even recupereren.
Zo loop ik na drie uur 5 rondjes voor op Minke.
We hebben een mooi ritme gevonden en wisselen steeds van baan op dezelfde plaatsen, net als een WK schaatsen.

Na 3u52’14″ zit mijn marathon er op, nog even 5 rondjes meelopen met Mink en onze opdracht zit er op.
Marathon 135 is gelopen op een unieke plaats en als we buiten komen zijn we blij dat we vandaag mooi droog gebleven zijn.

De dag nadien zijn mijn benen niets stijf, alleen het zieke gevoel is terug.
Tijd om even wat knopen door te hakken dat mijn goed gevoel terug komt, ondertussen blijven we sporten want geen medicijn is beter.

Het is een koude dag vandaag maar de zon maakt het gevoel warmer.
We gaan hier rondjes draaien van 1250m aan de Watersportbaan. Een niet te onderschatten parcours omdat er wat draaien en keren in zit en een korte helling waar we minstens 34 keer over moeten.
34 rondjes is iets meer dan de marathonafstand.

Naast het water staat een busje met bevoorrading en de rondetellers zullen van daaruit opereren.
Joris en ik zetten ons eigen bevoorrading op een tafeltje, water, isostar, wat druivensuiker.
Als specialleke had ik witte chocolade mee, ik tel nog even de repen na want vele ogen hebben hun blik geworpen op deze lekkere chocolade. Joris dacht dat een droge worst wel het ideale loopwondermiddel was.

Vincent Meers komt ook opdagen, die gaat graag voor winst. Veerle Beernaert en Philipe Lagae kwamen ook weer scherp op het terrein. Nog wat bekende namen die toch een leuk groepje vormen.
Na een goeie cola in het cafetaria begeven we ons naar de start.

Joeri Schepers is voorzitter van de organisatie en telt af.. 3…2…1.. en we zijn weg.
Joeri loopt zelf ook mee en we gunnen hem de eerste kilometer wat kopwerk.
Daarna begint het echte werk, Vincent, Joris en ik gaan resoluut naar de kop.
Het is al duidelijk dat we Joris met zijn jong talent wat gaan moeten afremmen.

Op een groot gebouw staat een digitale klok en daar kunnen we netjes de tijd volgen.
De mensen in de bus doen hun uiterste best om alles netjes te tellen.
Na 10km krijg ik het al lastig, maar dat wisten we op voorhand.. mijn energiepeil staat zowat op nul de laatste weken.

Toch blijf ik zo lang mogelijk bij Joris, Vincent is al gaan vliegen.
De rondjes gaan wel snel voorbij, ik moet regelmatig weer stretchen maar denk op die momenten wat ik beloofd heb aan Sannie ! Elke meter loop ik een meter voor haar, hoe zwaar het ook zal zijn, opgeven staat niet in onze woordenboek.

Na 28km krijgt Joris enorme krampen, hij probeert wat te wandelen maar telkens schieten ze weer in zijn benen. Verdorie, het ging allemaal zo goed… wat meer eten en drinken en hij had de marathon zeker gehaald. Nu stopt hij verstandig na een hele mooie 32,5km !

Ikzelf denk er niet aan te stoppen. Bij de bevoorrading roept een dame lekker luid ” en voor de liefhebbers van de cross, Sven Nys is gewonnen “. Ik even luid ” maar ale moet ge da nu zeggen ik ben da aan het opnemen “. Haha, even lachen doet goed in deze miserierondjes

Telkens aan de bevoorrading komen we langst het water waar prachtige witte meeuwen komen kijken naar wat mensen zoal doen in hun weekend.
Ergens midden op het parcours toen ik lekker aan het afzien was, dacht een meeuw dat ze een gier was, ze kwam recht op me af en leek te wachten wanneer ik neer ging om me op te peuzelen.
Hela beest, zover zijn we nog niet..ga maar wat verder een hapje zoeken aan het fritkot.

De laatste 7 rondjes waren moeilijk, maar als ik stap gaan we de marathonafstand niet halen.
Een geluk komt Joeri nog een rondje meelopen, we hebben nog tijd voor een diepgaand gesprek en doen er dan na de marathon nog maar een extra rondje bij.
In dat rondje komt Veerle me nog even mijn derde plaats afnemen, Veerle loopt nog steeds mooi en sneller dan de eerste helft.

De winnaar was zoals verwacht Vincent, ikzelf haalde toch nog 43,750km.

Nog even wat napraten met een cola en we kunnen ons voldaan terug naar huis begeven.
Knappe prestatie weer van al die moedigen, bedankt aan de organisatie om zo lang in de kou te staan voor ons. Misschien volgend jaar wat meer reclame en waarom er geen 6 uur van maken ? … 24 ??
Marathon 131 en nu is het echt genoeg geweets voorlopig, volgende week gaan we naar de zon herstellen.

Netjes op tijd zijn we in Terneuzen, nog steeds niet veel zin om te lopen, de energie is wat uit mijn lijf maar we gaan positief blijven.
Ik schreef me vandaag in onder de naam ‘ never give up ‘ , dat moet toch motiveren.

Klokslag 12u zijn we weg, bevoorrading is hier amper dus zette ik een fles sportdrank op een tafel.
Samen met Luc Gerlo zigzaggen we de eerste kilometers tussen de estafettelopers.
Vanmorgen was het nog goed aan het regenen maar nu is het gelukkig gestopt, de temperatuur zit ook weer reuze mee.

Na het eerste rondje besef ik al dat het niets gaat worden vandaag, de benen stribbelen al tegen en we moeten nog 7 rondjes draaien.
De tijdslimiet is 4u30′ dus heel veel treuzelen moeten we ook niet doen.
Ronde 2 probeer ik heel snel te lopen om straks mijn dodentocht wat korter te maken.

Na 10km sta ik al op de kant met krampen, elke 300m stoppen en weer voortgaan.
Verdorie dat gaat hier een zware dobber worden.
Derde ronde, iets meer dan 15km op de teller, had Nico Schelstraete daar niet gestaan was ik toen uitgestapt…en dat met een naam als ‘never give up’.

Nico duwt mij terug het parcours op en roept streng dat ik nog een ronde moet lopen.
Ok, we gaan proberen… tja, en dan zitten we in de helft en ken ik het woord opgeven niet echt meer.
Na 25km klikt er achteraan mijn knie een spier, vervelend en weer stoppen.
Ook aan de aankomst neem ik telkens weer tijd om op adem te komen, Nico ziet het anders en langer dan 30 seconden krijg ik niet.

Aan km 30 zei ik eindelijk waar de bevoorrading is en neem enkele glazen water.
Iets verder loopt Eddy Van Boven, oef , ik blijf 4km bij hem, wandelen, dribbelen.
De laatste ronde nog wat harken maar om te klagen is er geen energie mee en we komen binnen op 3u38’00″.
Een super tijd als ik zie hoeveel wandelen en stoppen er bij kwam kijken.

Bedankt Nico, zonder u was het niet gelukt om marathon 130 uit te lopen.
Luc was 2de achter de snelle Bart Degroove. Eddy kwam binnen op 4u27′ ongeveer.
In de warme sporthal praten we nog wat na en krijgen we een leuke herinnering.
Een zak met een cake, chocolade zeevruchten, een fles wijn en een zak chips (die al op is).

Ondanks het afzien is het hier toch altijd heel leuk lopen in Terneuzen.

Volgende week zaterdag misschien nog de 4uren loop in Gent en dan verdiende vakantie !
In 2012 gaan we het iets kalmer aan doen ( zeggen we nu ).

De t’is voor niks marathon deed ik al eens eerder en het was een redelijk zware maar echt wel mooie marathon.
Zoveel bekende gezichten weer vandaag, iedereen heeft er zin in.
Ook het weer is weer schitterend om in short te lopen, er staat wel veel wind maar dat maakt het nog aantrekkelijker.

Om 10u zijn we vertrokken, al gauw duiken we het mooie landschap in.
Ik besluit om bij Tinne Sprangers te blijven om haar wat te begeleiden bij haar eerste marathon.
Op de lange rechte stukken kiezen lopers het verharde gedeelte, ik wou er eens een zware van maken en liep naast de weg in het mulle zand. In plaats van dan op het iets hardere mulle zand verkoos ik dan nog het echt losliggende stuk in het midden. Zwaar maar heerlijk.
We zijn weer één met de natuur.

Tinne zit in een goed ritme, haar ventje Hans die gaat mee met de mtb maar blijft mooi achter haar zodat Tinne volop van die wind op kop kan genieten.
Wim speelt ook haas en zo heeft Tinne voor haar eerste een echte escorte

De kilometers vliegen voorbij, de ene zandstrook na de andere krijgen we te verwerken.
Drankposten zijn er maar ik heb veeeel te weinig gedronken !
Ik weet niet of Tinne het door heeft maar ik weet haar hartslag even goed als haar horloge door te luisteren. Bewust probeer ik soms een ietsje af te remmen om die harstlag te doen dalen wat ook lukt.

Mijn ervaring zegt me dat 0,5km/u sneller lopen genoeg is om na 30km stil te staan !
Tinne blijkt het wel te waarderen en volgt het ritme.
Na 27km maak ik me even wat zorgen omdat ze gaat versnellen om derde dame te worden.
Weer probeer ik het tempo wat te doen zakken, tijd zat om die derde dame in te halen en dan best op een ander moment.
Ik blijf achter de derde dame en luister hoe Tinne achter me volgt, haar harstlag is lager op de zware stukken en daar plaatst ze dan ook een demarrage op het juiste moment.
Iets verder volgt een makkelijker stuk maar met heel veel wind waar Wim en ik haar even kunnen uit de wind zetten, of toch proberen.

Dame vier moest het gat laten vallen en stond er alleen voor op die moeilijke stukken.
Ik geniet van het landschap, echt mooi hier, de zandstroken zijn heerlijk om door te draven.
Km 41 laat ik het duo alleen verder genieten, dit moment moeten ze onder hun samen beleven.
Proficiat Tinne, jij bent de held van de dag !

4u08′ en wat seconden, Gust dook net onder de 4u en Lies die liep op haar eentje een fantastische tijd van 54′ … Het was meer dan een geslaagde dag. T’was zeker ni voor niks !
Bedankt voor telkens weer deze mooie organisatie.

Nog even doorbijten dit jaar en ik heb ook mijn verdiende rust.

Vorige week voelden de beentjes heel goed aan na de ‘dubbel’ , in feite juist maandag een klein beetje last van de knie.
Woensdag ging het dan voor drie dagen richting Luxemburg, geen vakantie maar wel voor mijn werk.
Het was echt puur toeval dat net dit weekend een trail was in Luxemburg, ideaal dus om twee dagen bij te boeken en genieten van een loopje zondag.

Zaterdag 19/11/2011, na bijna 12u slapen voelde ik me klaar om na een stevig ontbijt de benen te strekken.
Na 3 dagen mist komt hier eindelijk de zon wat piepen, echt koud is het niet en ik wandel de ene route na de andere.

Het levert mij fantastische kiekjes op maar vooral veel ontspanning !
Geduldig wacht ik op een muisje die ik zag wegglippen in een holletje, als de kramp bijna in mijn vingers zat van de camera stil te houden kwam het muisje piepen en ‘klik’ hij stond op de gevoelige plaat.

Drie prachtige witte reigers vliegen op 50m van mij, ik kan ze helaas niet fotograferen door de bomen
Nooit eerder zag ik de witte reiger, en dan nog 3 … prachtig gewoon !
Zes uur hebben we gewandeld, het doet echt goed aan de beentjes.

S’avonds is het Pastaparty in de jeugdherberg, toch wel wat bekenden aan tafel en het is gezellig bijpraten.
Rond 22u is het dan tijd om te gaan slapen, morgen is de dag.
Joeri Schepers komt even op mijn kamer liggen maar om 01u00 beslist hij in zijn wagen te gaan slapen, haha, het is te warm op de kamer.

Om 06u30′ maken we ons klaar om te ontbijten, Heidi Weiss en Erhard Weiss gaan met mij mee naar de start, 2 toffe mensen die al 30 jaar ultralopen doen.
Ons plan is het ontbijt snel binnen slikken want aan de startplaats 7km verder is bijna geen parkeerplaats, zo zouden we voor al die wagens daar toekomen.

Zogezegd zo gedaan en om 07u20′ kan ik me parkeren op 100m van de start, ik slaap nog even en maak me dan klaar.
Aan de start Chris Dhooge die met mij mee wil trainen tot km 25.
Micha en Els zijn ook weer van de partij.

Om 09u00′ zijn we weg, een trail van 52,5km.
Chris en ik lopen gezellig wat te praten, vor mij gaat het iets te snel enb voor hem iets te traag, toch blijven we bij elkaar en kunnen tot km 25 veel vertellen.

Elke 5km staan er borden, bevoorrading is ook ok dus vul ik nergens mijn bidon om gewicht te sparen.
In de afdalingen ben ik duidelijk de betere, ik smijt me naar beneden en niemand doet blijkbaar beter,
hoe smaller de wegjes hoe gewaagder ik loop, maar alles loopt goed af.

In feite loopt het super en ken ik geen enkele dip, alleen bergop is het af en toe wat wandelen,
maar deze trail is zeker niet echt zwaar te noemen… misschien omdat het gevoel zo goed is?
Elke bevoorrading drie bekers drinken en een koekje, gisteren at ik een reep chocolade en volgens mij is chocolade de beste sportreep.

Tja, het is super aangenaam lopen in short, de zon geeft goed en veel winters is er niet te bespeuren.
Het parcours is gewoon buitengewoon prachtig, zelden zag ik zo’n mooie omloop, echt magagenieten van begin tot einde.

Op een grote brug ergens rond km30 gaat een loper een foto trekken, ik ben dan de eerste om te vragen of ik van hem een foto moet trekken.
Op ons beste Engels wisselen we wat woorden en na wat prutsen met zijn Iphone lopen we verder,
na een goeie km zegt hij me ‘ i’m from Holland’ … ‘ o, dan kan jij waarschijnlijk ook Nederlands, misschien praat dat wat makkelijker’ , we moeten eens lachen en gaan iets verder toch onze eigen weg.

Km 40 krijg ik een super moment en loop op enkele kilometers wel 20 man voorbij.
Dan blijft het tempo hetzelfde, op de kuitenbijters wat stappen en voor de rest rustig doorlopen.
Pas aan km 50 loop ik even net onder de kramp maar dat gaat ons nu niet meer tegenhouden.

Ik loop de 52,5km uit in 05u28’54″ ( 6 minuten na Chris ) en hou er een super gevoel aan over.
Een 77ste plaats op 326 lopers is zeker niet slecht.
Na de trail kan ik makkelijk nog wat bijlopen en de benen voelen raar maar waar NIETS ???
Ongelooflijk, misschien gaat het morgen minder zijn maar voorlopig ziet het er goed uit, ook de knie doet bijna gene pijn. Het mocht eens wat beter gaan ook zeker.

Nog een ritje naar huis en heel de weg lang nagenieten van één van de mooiste trails die ik liep.
Zeker niet de zwaarste, echt technisch zat er niet veel in maar moest het sneeuwen of regenen, owee…

Het was een prachtige week die echt goed heeft gedaan, misschien moeten we in de toekomst toch wat meer trailen ? We zien wel , nemen wat komt.

Vrijdag vertrokken Johan Watthy en ik naar Troisdorf voor de zesurenloop.
Als Johan een mooie prestatie kan neerzetten dan wint hij de DUV cup !!!
Vrijdagavond nog wat ontspannen in een supergrote winkelstraat in Troisdorf en na een lekker etentje tijd om te gaan rusten.

Zaterdagmorgen 10u is de start van de zes uur, het is redelijk koud maar de zon is toch van de partij.
Ik kon het mij ook niet laten en schreef me dan maar in voor de zes uur, met als doel de marathonafstand.
Tot 30km liep het redelijk en dan was het werken naar die marathon, maar er is verbetering, die week rust heeft me goed gedaan.

Johan neemt na ongeveer 4u de kop van de wedstrijd en geeft die niet meer af, hij wint met bijna 82km.
Ook Gert Mertens slaagt er in boven de 80km te halen na toch wel een goeie dip.
Ikzelf loop nog even mee met Luc De Jaegher en kom zo makkelijk aan 52,5km ongeveer.

Na de prijsuitreiking moeten we drie uurtjes terugbollen, Mc Donald geeft ons energie voor de laatste 100km.

En wat doet een mens dan op zondag, ach ja, dan gaan we maar eens starten in Kasterlee zeker ?
Mijn benen voelen in feite niet zo slecht aan, benieuwd wat dat gaat geven.
Samen met Gust De Keyser trekken we naar Kasterlee, ik vertel niets tegen Gust van mijn kilometers gisteren, ik heb zogezegd alleen maar gekeken, hehe.

De auto staat een goei 800m van de start dus kunnen we ons al lekker opwarmen.
Weer wat bekende gezichten en iedereen heeft er zin in.
Bij 5°C starten is niet mijn ding.. maar toch valt het wel mee in korte broek en t’shirt.
We staan helemaal achteraan in het pak, ik zeg tegen Gust dat het beter is dat we zo mensen kunnen inhalen.
De echte reden is dat ik toch wel heel traag wil starten om er in ter komen.
Gust merkt niets, ik vertel dat het niet mijn dag is en dat versnellen er toch niet in zit.

Een geluk is er Veerle Beernaert en Philippe Lagae die Sandy Breugelmand onder de 2u proberen hazen op de 21km. Dat is ook een lekker tempo voor mij al trekt het wel wat in mijn been.
Uiteindelijk lukt het Sandy net niet maar gezien het enorm zwaar parcours met veel mul zand heeft ze zeker een enorme prestatie geleverd waar ze trots op kan zijn!

Net voor de tweede ronde lopen Gust en ik weer samen, even later zorgt ene plaspauze dat ik 100m voor hem loop.
Gust nog niets wetend over gisteren denkt dat ik mijn demarrage nu plaats voor een snelle tweede helft.
Een geluk dat de bevoorrading echt wel top was, telkens net op tijd had ik Cola en AA drink.

Af en toe eens meelopen met iemand en altijd weer stoppen om te stretchen.
Blijven lopen Polleke, na 37km zie ik in verte Gust aankomen, terug versnellen.
De laatste 3km is er terug een heel goed gevoel en gaat het vanzelf.
4u05′, daar moet nog wat af nettotijd omdat we achteraan stonden.

Gust komt 4 minuten later binnen en is super tevreden dat hij mij bijna te pakken had.
Sorry Gust als je dit verslag leest, ik zei het toch in de wagen, wie laatst lacht…

Zo maken we er telkens weer een gezond avontuur van.
De mannen van Rijkevorsel staan ook weer voltallig aan te moedigen en trakteren me op een bananenjenever !

Voila, het zit er weer op, Kasterlee is op en top !
En als wonder is er niks van stijfheid in de benen, geen rugpijn, geen kniepijn, spijtig dat er maandag geen marathon is :p

Op naar nummer 127, dat zal een speciale zijn, want geef toe dat dat toch een speciaal getal is hé …

(dit verslag staat mss vol schrijffouten maar heb enorm snel zitten typen en niet nagelezen)

Vorige week in Beloeil mijn beste marathontijd van dit jaar gelopen, 3u23’22. Het was best wel een pittig parcours maar de eerste 20km kon ik me gewoon niet houden… het was een mooie dag met een leuke apres marathon.

Op zondag 16 oktober staan we dan weer klaar voor de volgende uitdaging.
De bosmarathon is maar 3km van waar ik woon, dat is eens leuk zo’n thuismatch.
Het is koud vandaag, berekoud. Aan de start om 10u is het nog maar 4°C !!!
Maar de meeste lopers zijn zoals ik licht gekleed omdat ze heel wat zon verwachten.

Heel wat minder bekende lopers dan anders, er zijn dan ook maar 30 deelnemers voor de marathon.
Ik zet me redelijk vooraan bij de halve marathonlopers maar tijdens mijn 200m opwarming was het al duidelijk dat de benen heel zwaar aanvoelden.
Waarschijnlijk zit de tijd van vorige week nog in de benen…
Zoals het al 21 weken het geval is, is er deze week weer geen meter getraind.

En we zijn weer is weg, 13,5km/u om te beginnen, een leuk groepje maar na een paar kilometer besluit ik wijs om wat af te zakken, de weg is nog lang en mijn benen voelen echt rampzalig.
Even verder komt Johan Bogaert naast mij lopen, ik probeer wat bij hem te blijven maar mijn ademhaling is te hoog. Een geluk gaat Johan ook een beetje vertragen waardoor we in een leuk ritme komen.

Het parcours is echt mooi, ik hou hier wel van, veel afwisseling, wat op en af, mooie natuur.
Elke 5km bevoorrading, ik probeer overal tijd te nemen.
Na 17km moet ik weer stretchen, we zijn het al gewoon en ik maak er mij niet druk om.
Johan moet lachen dat ik telkens weer tot bij hem kan komen en dan ook weer moet stoppen om te stretchen.

Gelukkig komt er wat beter gevoel na een 30km waardoor ik wat weg loop van Johan.
De zon is zoals voorspeld van de partij.
Op het einde is het tempo er wat uit en mijn vierde plaats is weg.
Deze vijfde plek wil ik behouden en verdapper terug een beetje, de laatse km nog twee keer stretchen en we zijn binnen.

Ik loop steeds zonder horloge dus naar de eindtijd is het altijd wat raden,
het waren 2 rondjes en de eerste ronde had ik 1u40′ ongeveer.
Uiteindelijk is mijn tijd 3u26’33… weer ongelooflijk voldaan, zo’n slecht gevoel in de benen en toch onder die 3u30′ duiken én een mooie 5de plek.

Als het gevoel weer eens beter is dan ga ik eens 3u20′ halen, of zouden we daarvoor moeten trainen ?
Marathon 123 zit er op, de dag nadien voelen de benen super.
De knie voelde ik wel wat opspelen de laatste kilometers maar de dag nadien ook bijna niets last.

Op naar de volgende… al worden de marathons nu wat schaarser.

Hier stopt dan de reeks van wekelijkse marathons, normaal was het dit weekend de 20ste maar zoals je nooit kan voorspellen wat de volgende dag brengt was het dit maal niet anders.

Het kwam vorige week als een slag in het gezicht, zondag 25/09 nog leuk de marathon van Gent gelopen en gaan nagenieten in Schepdaal… en maandag moeten we zo’n slecht nieuws vernemen.
Philip Verdonck is overleden..

Als vriend ben je daar helemaal van slag van, een stukje schrijven lukt echt niet.
Terugvallen op vrienden is op deze momenten belangrijk.

Donderdag was de laatste groet, met een bang hartje naar het rouwcentrum.
Philip nog één maal zien, het is onvatbaar, niet realistisch… het is… ach, ik heb er nog steeds geen woorden voor.

Dit moment even delen met de familie en twee andere ultralopers was belangrijk.
We zitten allemaal met zoveel vragen en proberen toch wat troost te vinden bij elkaar.
Pijn in uw lichaam is zoveel anders dan pijn in het hart, je bent een vriend kwijt.
De familie is een zoon, broer…. verloren.

Zaterdag 30/09/2011 was dan het afscheid in de kerk van Beveren.
Een keihard emotioneel moment toen Philip zijn broer, Stefan, een mooi stukje kwam voorlezen.
We zullen allemaal verder moeten zonder hem nog te horen of zien, maar in gedachten blijft hij altijd bij ons.

De meeste mensen zullen bij het horen van zijn naam denken aan de Spartathlon.
Net dit weekend lopen zijn ultravrienden deze wedstrijd van 246km.
Philip was buiten zijn passie waar hij zo goed in was, nog veel meer.
Het was een warm mens, iemand die zichzelf niet te veel wou opdringen maar zelf wel steeds klaar stond voor zijn medemens.

Philip jongen, we gaan je echt missen.
Ik wens de familie en vrienden heel veel sterkte toe,
en dat de mooie herinneringen aan hem de pijn wat mogen verzachten.

Volgende week proberen we terug marathons te lopen, want het is belangrijk de draad terug op te pikken.
En gaat het in het leven eens wat minder, denk er aan dat er altijd vrienden zijn die oor hebben naar jouw verhaal.

Never give up !

Om 06u30′ al die wekker, pffft, nog niet goed wakker neem ik het eerste dat in de ijskast ligt als ontbijt.
Een potje garnalen en daar een halve liter sportdrank op.
Iets later zijn we al onderweg, op tijd vertrokken want ik moet bij mijn nicht Sofie nog langs in Melle.

In Gent zijn politieagenten die ons naar een parking sturen. Die parking ligt veel te ver weg van de start naar mijn goesting.
Langst de watersportbaan is een vistoernooi bezig, hup even in achteruit die parking op en we staan op 50m van de start.

We komen weer wat bekenden tegen waaronder ook Jan Claerebout en Vincent Meers die vandaag hun 100ste marathon lopen, proficiat mannen, er is nog een derde man maar zijn naam ontglipt me.

Nog 30′ te gaan, ik krijg plots zo’n hevige krampen in mijn buik, aw aw, van de zenuwen zal het niet zijn.
Misschien van mijn garnaalcocktail vanmorgen? En ja hoor, alles komt er twee keer zo snel uit dan dat het er in ging.
Grrr, na een kwartiertje op toilet en een lekkere garnaalsmaak in de mond wacht ik nog wat in de auto.

10u en we mogen vertrekken, Marleen Avermaete is ook weer van partij maar ik ben te misselijk om naar de mooie vrouwen te kijken
Het is nog wat bewolkt maar iedereen weet dat de wolken snel zullen verdwijnen.
Naast Luc Gerlo lopen we weer een deftig tempo, al gauw vormen we een bus van een man of 10.
Een paar lopers gaan wat sneller en we blijven over met 8.

Der is een grapjas bij waar we heel wat plezier mee maken, alleen weet ik dat hij zoveel energie in zijn grappen steekt dat het hem later zuur gaat opbreken.
Luc gaat er vandoor, ik loop mijn eigen tempo verder en rond km 15 gaat de groep iets sneller dan mij.
Op een brug halen we ze weer bij, hun tempo zakt en ik probeer egaal te lopen.

De zon komt er goed door en ik verwittig iedereen dat ze best wat dimmen, maar ze zien hun tempo wel zitten en gaan er vandoor.
Grappig want later op de wedstrijd loop ik bijna iedereen terug voorbij en mijn snelheid stelde ook niets meer voor.
De kilometers zijn heel goed aangeduid op grote panelen, we moeten twee lussen doen waar enkele bruggen inzitten die wel wat pijn beginnen doen.

Net als voorbije weken is het wat stretchen en harken de tweede helft.
Even met Patrick Kloek mee maar ook hij gaat wat snel en ik las af en toe een korte wandelpauze in.
Een geluk dat aan km 38 de derde vrouw voorbij komt, bij haar kan ik wel aanklampen tot het einde.
In ons spoor zit nog een gast te profiteren, de laatste 200m naar de sporthal begint hij te versnellen om de sprint te winnen.
Wat een gentlemen denk ik bij mezelf, aan de ingang van de sporthal ligt een chipmat en die kerel denkt dat hij er is, haha, wij er terug voorbij en die keek nogal raar.
Nog een half rondje op de piste en netjes zoals het moet komt de dame eerst aan :p

3u38′ en wat seconden, weer goed gelopen.
En dokter, was dit een goede opwarming? Ok, ik snel naar de auto, wat drinken en naar Schepdaal voor de jogging van 10km.
Lies de Keyser komt terug uit blessure en ik beloofde haar mee te lopen.

Blijkbaar helpt opwarmen niet bij mij want het was maar moeilijk om op gang te komen.
En Schepdaal is bijna geen meter vlak, ja mijn voeten.
We slagen er mooi in om altijd aan hetzelfde tempo te lopen, 57′ en nog wat komen we tevreden over de meet.

Van de knie niet echt veel last gehad, binnenkort lassen we weer wat rust in en dan komt het misschien helemaal goed.

Och, we laten het niet zo nauw aan het hart komen en maken ons klaar voor de volgende marathon.
Aan 120 stuks stoppen is al zeker mooier dan 119.
Voor de start nog even bijpraten in de wagen met Theo Cloosterman die de smaak terug te pakken heeft.

Ondertussen pak ik mijn knie wat in op mijn eigen manier, beetje sporttape hier en daar.
Het is bijna 11u en we gaan eens naar het startersvak, weer veel Belgen en een ontspannen sfeer.
Na enkele kilometers komt Rudy Van Daele naast mij lopen, Rudy heeft ongeveer hetzelfde loopritme en we proberen samen te blijven zolang het kan.

Het is wat kouder vandaag maar heel veel zuurstof in de lucht, veel wind en op de lange rechte stukken is het een beetje harken.
Om die knie te ontlasten is mijn loopstijl niet zoals het moet en af en toe moet ik even stretchen.
Het lukt wel heel goed om daarna terug tempo te lopen.

De seingevers zijn voltallig aanwezig, een heel mooi parcours van vier afwisselende rondjes.
De bevoorrading is ok, misschien iets te weinig eten maar waarschijnlijk is het omdat ik vergat te ontbijten dat de honger opkomt.

Na 21km slaat Rudy een gat aan de bevoorrading, het lukt me niet meer om bij hem te komen en het volgende plan is zo lang mogelijk blijven lopen.
Na 32km komt Vincent Meers me voorbij gelopen, hij probeert me mee te nemen maar tevergeefs, ik ben zo dood als een pier.
Alles is op en vanaf nu is het puur karakter.

Af en toe is stappen en terug proberen op gang trekken, de knie doet wat pijn maar het valt nog mee.
Van km 37 tot het einde is een echte lijdensweg, af en toe nog eens proberen meegaan met iemand die me opraapt… het lukt me echt niet, maar het einde is in zicht.

Toch nog een supertijd van 3u32’38 , ik kan wel nog niet blij zijn want draai bijna van mijn stokje.
Een medewerker ziet me naar een tafel grijpen en vraagt of het wel gaat, “moet u een stoel hebben?”
Ik maak hem wijs dat het al veel beter ga en stop een stuk banaan in mijn mond.
Stilletjes zo snel mogelijk de hoek om richting wagen.

Als ik nu moet dood gaan dan liever uit het zicht van al die mensen.
Mja, zo dramatisch is het ook niet, een stukje eten en het gaat al heel snel beter.
Ziet ge wel dokter dat ik nog mag lopen.

Een uurtje later voelt de knie goed aan dus volgende keren altijd terug die knie wat inpakken.
Weer een medaille rijker, het was een mooie marathon ondanks het afzien,
er zijn nu eenmaal zo van die dagen.